Świat ukryty ‒ krużganki klasztorów krakowskich
Równolegle do pełnych zgiełku ulic, które codziennie przemierzamy, znajduje się świat ukryty. Przestrzeń ciszy, medytacji i spokoju, gdzie można dotknąć minionych stuleci, udać się w podróż przez warstwy historii, zajrzeć w codzienność, która ‒ mimo upływu wieków ‒ trwa niemal niezmieniona.
To krużganki ‒ przestrzenie pomiędzy kolejnymi pomieszczeniami klasztoru, rozdzielające światy świecki i zakonny. Może się wydawać, że to jedynie korytarz otaczający wirydarz, czyli ogród klasztorny, spełniający funkcję komunikacyjną, łączący różne pomieszczenia, takie jak refektarze (jadalnie), dormitoria (sypialnie) czy kapitularze (sale spotkań). To jednak tylko pozór ‒ krużganki były i często pozostają miejscami wspólnotowymi, gdzie odgłosy kroków przeplatają się ze słowami modlitwy, liturgicznymi śpiewami, skrzypieniem drzwi i kontemplacyjną ciszą. Każde z nich to także małe muzeum, kolaż dzieł z różnych epok, od średniowiecza do współczesności: obrazów, epitafiów, malowideł naściennych, rzeźb, ołtarzy.
W trakcie spaceru warto zatrzymać się na chwilę i wsłuchać w dźwięki, wypatrywać licznych detali, małych kamiennych roślin czy znikających fresków. Spojrzeć na światło przebijające się przez okna. Zapraszam do odkrycia tych niesamowitych miejsc, w których można ukryć się przed deszczem, gwarem i upałem. Krużganki znajdują się zazwyczaj za klasztornymi klauzurami, ale podczas spaceru odwiedzimy cztery, do których można wejść wprost z ulicy.