Małopolska oraz dawna Galicja stanowią kolebkę polskiego skautingu. Tutaj brytyjskie metody wychowawcze Roberta Baden-Powella połączono z dążeniem do odzyskania niepodległości  ‒ główny twórca harcerstwa, Andrzej Małkowski, ujął tę myśl w słynnym haśle „Skauting plus niepodległość”. Przełom nastąpił we Lwowie, gdzie w rozwój ruchu włączyły się lokalne organizacje, takie jak Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” zapewniające zaplecze organizacyjne oraz etyczne stowarzyszenie „Eleusis”. To właśnie tam skauting zyskał wsparcie młodych społeczników, wśród których kluczową rolę odegrała Olga Drahonowska, urodzona w 1888 roku w Krzeszowicach. Olga była osobą wszechstronnie uzdolnioną – kształciła się w lwowskim Konserwatorium Muzycznym, pisała wiersze, rzeźbiła, prowadziła zajęcia sportowe w „Sokole” oraz działała w niepodległościowym „Zarzewiu” i Polskich Drużynach Strzeleckich. W maju 1911, kiedy we Lwowie powstały pierwsze drużyny, objęła opieką III Lwowską Drużynę Skautek im. Emilii Plater.  Olga została pierwszą komendantką skautek, wprowadziła powszechne dziś pozdrowienie „Czuwaj!” oraz stworzyła hymn harcerski Wszystko, co nasze, Polsce oddamy, dopisując refren do wiersza Ignacego Kozielewskiego i dopasowując go do znanej melodii. W czerwcu 1913 roku z powodu choroby przeniosła się do Zakopanego, gdzie wzięła ślub z Andrzejem Małkowskim. Po wybuchu I wojny światowej i odejściu męża do Legionów Olga kierowała zakopiańskim harcerstwem, organizując pocztę skautową, ochronkę, herbaciarnię dla dzieci oraz skautową straż porządkową. Małkowscy tworzyli także tajne magazyny broni w Tatrach z myślą o proklamowaniu Rzeczypospolitej Podhalańskiej. Gdy ich działalność została ujawniona  przez policję austriacką, musieli uciekać za granicę.