Zakon świętej Klary

Zakon świętej Klary

Autor: Katarzyna Meroń, Licencja: CC BY-SA

Zakon Świętej Klary (Ordo Sanctae Clarae- (OSC)) został założony przez św. Klarę z inspiracji św. Franciszka dnia 28 marca 1211 roku. W roku 1236 został zatwierdzony przez Stolicę Apostolską. Obecnie na świecie jest 10759 klarysek, żyjących w 41 autonomicznych klasztorach.

Cechy zakonu

Klaryski wyróżniają się strojem, którym jest czarna tunika w kształcie krzyża, przepasana białym paskiem. Na tunice mają zawieszony szkaplerz, czyli wierzchnią część habitu, a na głowie noszą welon z czarnej tkaniny. Powinnością klarysek jest naśladowanie Chrystusa w życiu kontemplacyjnym. Siostry nie posiadają prywatnej własności oraz muszą żyć w posłuszeństwie, zgodnie z nauką założycielki zakonu. Hasłami przewodnimi zakonu są: Bóg mój i wszystko oraz Pokój i dobro. Obowiązki sióstr koncentrują się wokół jednego celu: zachowania Ewangelii, tzn. naśladowania Chrystusa w Jego sposobie życia, a zwłaszcza w modlitwie, ubóstwie i pokorze. Poza modlitwą na dzień powszedni sióstr składają się zwykłe zajęcia: pieczenie komunikantów, wykonywanie szat liturgicznych, prace w ogrodzie, gospodarstwie, kuchni, pralni, zakrystii itp.

Klaryski w Polsce

W Polsce pierwszy klasztor klarysek powstał w 1245 r. w Zawichoście. Ufundował go książę Bolesław Wstydliwy, brat bł. Salomei, propagatorki ruchu franciszkańskiego, pierwszej polskiej klaryski. Na jej prośbę grupa sióstr z klasztoru praskiego przybyła do Polski. Kilkanaście lat później powstały kolejne klasztory: w 1259 r. w Skale z inicjatywy bł. Salomei (przeniesiony w 1316 r. do Krakowa), w 1280 r. w Starym Sączu z inicjatywy św. Kingi oraz w 1283 r. w Gnieźnie z inicjatywy bł. Jolenty, siostry św. Kingi. Dalszy rozwój zakonu w Polsce nastąpił dopiero w XVII w. Powstały wtedy nowe klasztory w Śremie, Kaliszu, Chęcinach i Zamościu, które istniały aż do czasów rozbiorów. W 1781 r. cesarz Józef II wydał dekret nakazujący kasatę zakonów kontemplacyjnych, na którego mocy zniesiono wiele klasztorów, ocalały tylko klasztory w Krakowie i Starym Sączu. W ostatnich latach doszło do nowych fundacji: w 1972 r. w Międzyrzeczu Wielkopolskim (przeniesiona w 1988 r. do Kalisza), w 1986 r. w Miedniewicach oraz w 1995 r. w Zamościu.

Źródło: Pierścień świętej Kingi, www.pierscienkingi.mik.krakow.pl
Fot. Klasztor w Nowym Sączu, Wiktor Baron, Wikipedia, CC BY SA 3.0, http://baronphotography.eu/