Jak to się zaczęło

Jak to się zaczęło

Autor: mat. Tatrzańskiego Związku Narciarskiego, Licencja: CC BY-SA

W 1901 roku Stanisław Barabasz przeprowadził się do Zakopanego i został dyrektorem Szkoły Przemysłu Drzewnego, w której produkowano narty oraz uczono na nich jeździć. Entuzjaści narciarscy pozyskiwali coraz to nowych adeptów, rozwijając w ten sposób turystykę narciarską. Szkolenie przechodzili dobrze zorganizowani przewodnicy tatrzańscy i coraz częściej potrzebni ratownicy górscy.

 W roku 1907 został powołany Zakopiański Oddział Łyżwistów, przekształcony później w Sekcję Narciarską Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, najstarszy obecnie istniejący klub narciarski w Polsce. 
Pierwsze zawody narciarskie w Zakopanem odbyły się 5 lutego 1911 roku i był to zjazd połączony z biegiem z Goryczkowej na Kalatówki. W następnych latach zawody odbywały się sporadycznie, dominowała raczej turystyka narciarska. 

Z inicjatywy działaczy SNPTT 26 grudnia 1919 roku pięć funkcjonujących wtedy w Polsce klubów utworzyło Polski Związek Narciarski. Na jego czele stanęli zakopiańscy działacze – prezesem został dr Mieczysław Świerz, a jego zastępcą kpt. Władysław Ziętkiewicz. W czasie dwudziestolecia międzywojennego większe znaczenie uzyskał w ruchu narciarskim kierunek sportowy, nie doprowadziło to jednak do zaniechania szeroko rozumianej turystyki narciarskiej. Od roku 1920 regularnie rozgrywano mistrzostwa Polski, powstawały też nowe obiekty sportowe. Dla popularnych w regionie skoków budowano skocznie na Kalatówkach, Antałówce, w Dolinie Jaworzynki. Korzystano z nich aż do roku 1924. Wybudowana w 1925 roku skocznia na stoku Krokwi (po kilku przebudowach) istnieje do dziś i jest uważana za jedną z najładniejszych na świecie. Dla celów szkoleniowych wybudowano natomiast Małą Krokiew. Duże znaczenie dla popularyzacji narciarstwa i turystyki miało też wybudowanie kolejki linowej na Kasprowy i terenowo-linowej na Gubałówkę. 

Druga wojna światowa na sześć sezonów całkowicie uniemożliwiła uprawianie narciarstwa w Polsce. W roku 1946 rozpoczęto próby reaktywacji polskiego narciarstwa i rozpoczęto organizację zawodów krajowych i międzynarodowych. Polscy zawodnicy nie przerwali startów w Igrzyskach Olimpijskich. Pierwszy medal zimowych Igrzysk Olimpijskich wywalczył dla Polski w roku 1956 w kombinacji norweskiej Franciszek Gąsienica Groń – był to brązowy medal olimpijski i mistrzostw świata. Pierwszy złoty medal zdobył w skokach w 1972 roku w Sapporo Wojciech Fortuna (drugi i, jak na razie, ostatni – Kamil Stoch w 2014 roku w Soczi). Reprezentanci naszego regionu zdobywali również medale mistrzostw świata: Stanisław Gąsienica-Daniel brązowy w skokach w roku 1970, Andrzej Bachleda Curuś srebrny i brązowy w konkurencjach alpejskich w latach 1970 i 1974, Jan Staszel brązowy w 1974 oraz Józef Łuszczek złoty i brązowy w 1978, obaj w biegach. Liczne trofea zdobywali nasi reprezentanci w mistrzostwach świata juniorów, akademickich mistrzostwach świata i uniwersjadach, mistrzostwach armii zaprzyjaźnionych i innych. 

Z niemałymi trudnościami rozbudowywana i modernizowana jest baza narciarska. Powstał kompleks skoczni narciarskich, część tras biegowych, ośrodek COS OPO Zakopane, zmodernizowano kolejkę linową na Kasprowy Wierch, powstały nowe tereny narciarskie w rejonie Gubałówki, w Bukowinie Tatrzańskiej, Białce Tatrzańskiej, Małym Cichem, Poroninie, Witowie, Nowym Targu, Cichem, Orawce, Rabce i innych.

Opracował: Władysław Gąsienica Roj
Fot. Wikipedia